De migratie

Wat dit jaar gaat gebeuren weet niemand, maar dat er een hoop gaat veranderen lijkt vast te staan, vooral in ons vak. Ik hou me bij mijn eigen stiel, die alles met internet te maken heeft. Op het web gaat er dit jaar veel omgeploegd worden. Een korte wandeling langs de toonangevende journalistieke blogs en websites; het gaat over restyling, redesign, nieuwe manieren van uitgeven, publiceren, het moet allemaal nóg anders.

Trendsetters, trendwatchers, uitgevers en uitvoerders struikelen over elkaar tijdens het aanslepen van nieuwe technieken, content management systemen, platformen en applicaties. Allen jagen ze hetzelfde doel na: het genereren van bezoek, en daar geld mee verdienen. Terwijl grootmacht Google het afgelopen jaar het ene na het andere bedrijf heeft opgekocht, en intussen zowat ieder jong internetgenie van betekenis iets voor Google doet, rafelt het papier steeds verder. De gevolgen gaan de uitgevers nóg meer pijn doen, en intussen proberen ze van alles. Wij ook, maar omdat de deadline van deze column op de een of andere manier altijd een paar dagen voor iets belangrijks lijkt te vervallen, is het op het moment van schrijven de vraag of we een geslaagde migratie van webserver en content management systeem achter de rug hebben.
Hier doet het voordeel van internet zich gelden: ga naar www.bndestem.nl en zoek de verschillen. Of lees deze column nog eens na op internet, waar hij aangevuld en uitgebreid is.
Hoe dan ook; de website ziet er sinds donderdag klokslag twaalf heel anders uit, maar het zou nog kunnen dat er de komende dagen verschillende technische problemen roet in het eten gooien. Spannende tijden, kan ik U verzekeren, want het is onvoorstelbaar wat er met de techniek allemaal fout kan gaan.
Ik geef toe; dat stukkie over de falende chatsessie vanaf het Bredase gemeentehuis, een week of wat geleden, dat schreef lekker weg. De vraag is of wij, met zoveel meer inzet van servers en techneuten, het nu beter doen. Voor het antwoord: klik naar www.bndestem.nl en laat ons vooral weten wat u er van denkt.

XSKrijnen: de gesneuvelde slaaf

Soms lijken computers levend, met menselijke eigenschappen. Zoals jaloezie, waar mijn trouwe werkpaard, de vette Dell Pentium 4 van de baas, last van leek te krijgen sinds hij mijn bureau delen moet met de oogverblindende iMac g5. De Mac, die ik nog niet mee naar huis genomen heb, geen zin om 's avonds nog vierkantere ogen te krijgen na een dag lang ploeteren op internet.
Jaloezie, of de duvel die ermee speelde; de Dell begon met de dag meer te mopperen, te haperen en te bokken. Resulterend in spectaculaire crashes, vergezeld van de vertrouwde blauwe schermen en onbegrijpelijke foutmeldingen.

Na een check van de afdeling systeembeheer bleek de tweede hard disk - de slave - de geest gegeven te hebben. Derhalve de schijf waarop ik de systeem back-up had weggeschreven, dus pure mazzel dat de eerste disk - de master - na het verwijderen van de kapotte slaaf niets bleek te mankeren, en XP fluitend aan de gang ging.

Dat op de tweede schijf ook een back-up van mijn complete muziekverzameling stond, heeft - afkloppen! - geen gevolgen gehad. Wie mijn digitale strapatsen de afgelopen jaren gevolgd heeft, herinnert zich dat ik via schade, schande en een enkele krachtterm, een paar dingen geleerd heb. Bijvoorbeeld één backup geen backup is, en een backup van de backup nog niet genoeg. Discipline doe je er ook mee op; als je die collectie waardevolle backups niet synchroniseert ben je na een crash aardig wat tijd kwijt met het uitzoeken van het wie, het wat en het waar.

Met de panne op de Dell lijkt mijn persoonlijke migratieproject de perfecte weg: zoveel mogelijk op de witte kist werken. Zo blijkt de alt-tab combinatie - na al die jaren in mijn linkerhand gebeiteld- de vaakst gebruikte en moeilijkst af leren combinatie. Terwijl het met appeltje-tab goed zal komen, lijkt de meeste tijd in het overstappen van Paint Shop Pro naar PhotoShop te gaan zitten. Van virussen geen last, mede dankzij Virex van MacAfee, en de firewall is een hele leuke: Little Snitch, die als een duveltje uit een doosje met een grote fluit opduikt zodra een programma stiekem verbinding met internet probeert te maken. Mag dat?

p.s. Wie zich afvraagt waarom ik al de hele week naar 'Going Up The Country' van Canned Heat' zit te luisteren: dat heeft alles met de gesneuvelde slaaf te maken. De Dell verzorgde het in real-time showen van wat er dagelijks aan arbeidsvitaminen aan de internetredactie geslikt wordt door middel van de Now Playing plug-in van Brendan Fuller. iTunes draaide weliswaar vanaf de master van de Dell, maar aangezien die bakcup tijdelijk wijlen is, valt er even niks te pushen.

Muziek hebben we volop, dankzij mijn oerdoude Pentium 166, die al jaren dienst doet als jukebox, Creative soundcard, Klipsch boxen, en waarop ook een back-up van iets van 4000 mp3'tjes. Er is echter nog maar een extra netwerkverbinding vrij, en driemaal raden wat daar aan hangt.

Juist, en op de iMac staat (uiteraard) ook een backup van de collectie, want een Mac zonder iTunes is als Sinterklaas zonder mijter.
Dus vandaag of morgen maar eens aan de slag, want Brendan heeft een week of wat geleden de Now Playig plug-in ook voor de Mac uitgebracht. Komt goed. Luister intussen eens naar de ingeblikte hitte, want Canned Heat was een band die er wezen mocht. Vlijmscherpe, kenmerkende mondharmonica, typsiche hoge stem in dat hele grote lijf van Bob Hite (The Bear). Mooie muziek!

Even Googelen leert me dat oprichters Alan Wilson (Blind Owl), Bob Hite ('Don't Forget To Boogie!') en Henry Vestine het tijdelijke reeds met het eeuwige verwisseld hebben, maar dat Fito de la Parra nu al bijna veertig jaar achter het drumstel zit.

XSKrijnen: Bekeerd

Ter bescherming van mijn geloofwaardigheid ga ik even geen discussies aan over computers en besturingssystemen. Wie wil weten wat ik vroeger over Apple geschreven heb, duikt in mijn archief en denkt er het zijne van. Grijnzende Mac-gebruikers zullen het voortschrijdend inzicht noemen, maar er prijkt een hagelwitte platte machine op mijn bureau; toegetreden tot de Mac-parochie.

Toch bekeerd, want tot OS X klaar was, moest ik er helemaal niets van hebben. Maar toen dat besturingssyteem klaar was, en ik las dat het een grafische schil rond een compleet Unix systeem was, begon het te kriebelen. Vooral omdat de systemen waar een internetredactie mee werken moet, zoals in vrijwel iedere vaderlandse kantoortuin, gebaseerd zijn op spullen van de firma Microsoft.

Er zijn maar twee servers van de tientallen waar ik dagelijks mee moet werken, waar nooit problemen mee zijn. Niet mijn verdienste, want beheerd door nerds die er verstand van hebben, maar ze hebben godzijdank niks met Windows te maken. De een is een Linux Red Hat server die in vijf jaar nooit plat geweest is, de ander Krijnen.Com en dat is Unix (HP-UX 11i).

Een mooi grafische schil op Unix, dat sprak me wel aan. Maar ja, drie jaar geleden had ik mijn nieuwe Pentium net opgetuigd met XP toeters en bellen, dus besluit en investering, zoals dat in de politiek heet, in afwachting van betere tijden gereserveerd.

De toekomst is nu gearriveerd met een iMac g5 met 2,5 gigabyte geheugen. Na een weekje wennen, appeltje inplaats van control, paar ingeslepen futiliteiten, weet ik zeker: nooit meer terug naar Windows.

Na het uitpakken werden de eerste door Apple gewekte verwachtingen rap ingelost. Het opensnijden van karton en cellofaan nam de meeste tijd in beslag. Het ging zo: stekker, netwerkabel, muis en toetsenbord aansluiten; klaar.

Alles werkte, inclusief internet en eerste update van de software. Misschien moet je te lang met Windows gewerkt hebben om dat op prijs te stellen, maar ik kan u verzekeren dat het een lekker gevoel is en dat het snel went.

Dit stukkie is als eerste in BBEdit getikt, binnenkort meer.

Even lekker Chetten

Zinnen die in je hoofd blijven hangen. 'Aan het eind gaan we altijd even lekker chetten', is er zo een. Ooit gehoord in een interview met een klassiek geschoolde zangeres. De laatste tien minuten van haar exercities mocht ze van haar strenge pedagoge altijd even chetten, om de stembanden te ontspannen. Chetten: zingen zoals Chet Baker.

Pak een mp3 waarop de trompettist zingt, en zwijmel weg; wat kon die man ontaard relaxed zingen. Alsof zijn stembanden van vloeibaar fluweel waren.

Dat voor een zuipschuit, kettingroker en heroinejunk die in stijl gestorven is; kluts kwijt van driehoog uit een Amsterdams hotel gelazerd, ruggengraat gebroken op het op de stoep staande Amsterdammertje.

Afgelopen week las ik chatten in de krant, en dacht ik 'daar gaan we weer'. Weer een wethouder die zich door een communicatiekonijn met een digitale obsessie een chatsessie aan laat praten. Arbouw van Breda ditmaal, die, als alles goed gegaan is, gistermiddag met Bredase chatters is wezen chatten over de Ontwikkelingsvisie 2020.

Vanwege de deadline van deze bijlage kan ik er geen verslag van doen, maar dat was ik ook niet van plan. Ik zeg wat ik op de krant een paar keer per jaar laat weten aan collega's die een chatsessie op poten willen zetten: niet doen.

Chatten is goed voor pubers, eenzame daters, of voor ouders wier kinderen Down Under verkeren. Chatsessies met meer dan een handvol chatters moet je niet willen, want er zijn maar twee mogelijkheden: het gaat te goed of het gaat te slecht. Er komen er óf te veel op af, óf te weinig. Met te veel deelnemers zakt de chatserver door zijn hoeven, en als ie dat niet doet kan niemand de kakafonie van zinnen en tikfouten volgen.

Als het er te weinig zijn is het helemaal niks, en liegt de afdeling communicatie van de wethouder vandaag dat het een succes was. Toch ben ik Arbouw dankbaar. Dankzij hem even in mijn stoffige verzameling cd's gedoken en Chet Baker Sings door iTunes laten rippen. Tranen in mijn ogen; wat kon die man mooi chetten.

Toevoeging d.d. zaterdag 10 december:

Ha! Zei ik het niet? Chatsessie totaal mislukt :-)

Kijk maar: Haperende techniek nekt chattende wethouder

Google: Gcube, Gbox of Gspot?

Stel dat je online een doosje kopen kan dat een dag later wordt thuisbezorgd. Het is net zo groot als een adsl modem, en je kunt er alle stekkers in steken die je in huis hebt. 240, USB, RJ-45, TJ-11, Cat5, analoge en digitale video, optisch geluid, glasvezel, en zonder stekkers doet het ding ook nog wat met WiFi en Bluetooth.

Steek er een stekker in en het werkt, of het nou high speed internet is, streaming video, geluid, games, VoIP, IPTV, ouderwetse telefoon, en u heeft er geen omkijken naar. Stel dat u zo'n doossie kopen kan, en kost minder dan een iPod of een XBox, zou u dat dan doen?

Terwijl ik het antwoord op die vraag niet eens afwacht, is een belangrijker vraag wie dat ding maken gaat.

Dat antwoord, volgens Bob X. Cringely is Google, zodat nog maar een vraag resteert: hoe het ding heten gaat? Volgens Bob drie mogelijkheden: Gbox en Gcube klinken al lekker, en Gspot is natuurlijk een prachtige naam.

Zelf moest ik even aan Virgil denken, waar ik al enkele malen eerder aan gerefereerd heb, voor de eerste maal in 1998. Lees die na, en zie dan de Virgil als een draagbare Gspot. Whatever.

Lees in ieder geval de twee laatste columns van Cringely, en kijk uit naar de laatste van deze maand, waarin hij afrekent met zijn eigen voorspellingen van het afgelopen jaar.

Zelf ga ik me de komende dagen - weken - met mijn eigen high tech doossie bezig houden, want ik heb gisteren eindelijk mijn 20inch iMac G5 opgehaald. Het heeft even geduurd vanwege levertijden, eerst van de Mac zelf, vervolgens nog even wachten op de twee gigabyte geheugen die apart besteld moest worden.

De installatie van die witte doos is om te beginnen geheel en al volgens alle door Apple gewekte verwachtingen verlopen. Gisteren op de krant uitgepakt, stekker in het stopcontact, netwerkkabel erin, totaal - met het verwijderen van piepschuim en cellofaan - vijf minuten werk.

Vijf minuten, en alles werkt!

Internet, de ingebouwde camera, mail, infrarode afstandsbediening in de vorm van een Shuffle, muziek, noem maar op.

Nou nog een Gspot, en het digitale leven is volmaakt.

XSKrijnen: stralingsangst

Sommige mensen denken dat ze ziek worden als ze in de buurt van een hoogspanningsleiding wonen, anderen denken dat hun hersenpan begint te koken als ze er een mobiele telefoon tegenaan houden. Ik denk dat het allemaal meevalt, maar dat je beter niet vlak voor een werkende radarinstallatie kan gaan staan.

Dat is een groot uitgevallen straalkachel, die een mens binnen een tel tot een verbrande mot reduceert. Wellicht dat die veronderstelling binnenkort wordt gelogenstraft door Mythbusters, maar als ik gelijk heb, wordt dat een spectaculaire aflevering. Verder schijnen er vanuit het heelal constant miljarden deeltjes dwars door de aarde geschoten te worden, dus ik maak me niet zo druk om een beetje straling.

Voor mensen die dat wel doen, zijn er hardware equivalenten van de bachbloesemdruppels die sommige goedgelovigen aanwenden teneinde hun verlatingsangst binnen de perken te houden.

Er zijn hulpmiddelen voor wie ervan overtuigd is dat zijn hersenkronkels krommer worden vanwege gps, radar, gsm, wifi of wat er in deze tijden van draadloos gedoe op hem afgestraald wordt. Vergeet niet dat uw magnetron ook een radarinstallatie is en dat uw televisie er ook wat van kan. Wie bang van straling is: er zijn tinnen hoeden en blikken jassen, die door Emil DeToffol via zijn Amerikaanse webwinkel aan de man gebracht worden. Lijkt me wel iets voor carnaval. Maar als ik stralingsvrees zou hebben, ging ik naar Albert Heijn om aluminiumfolie aan te schaffen.

Op angst speculerend hebben de kwakzalvers van de 21e eeuw een assortiment metaal voor de catwalk ontworpen. De topmodellen zijn voorzien van signaalapparatuur die de drager waarschuwt wanneer hij zijn stalen bril op moet zetten of de ijzeren capuchon over het hoofd moet trekken. Maakt u zich niet ongerust als harnas en maliënkolder terug keren in het modebeeld, want het zal wel los lopen. Weet dat de zon per seconde miljoenen malen meer straling op ons afvuurt dan we met zijn allen in een jaar fabriceren.

Die wetenschap is een extra zorg voor liefhebbers van klimaatcomplotten, die denken dat het met zon, ozon en klimaat de verkeerde kant uitgaat. Voor die groep ligt een nieuw model op de tekentafel: een harnas met airco. Intussen ga ik lekker door met draadloos internetten.

Firefox 1.5 aan de gang

Vanaf vandaag officieel beschikbaar, dus maar gedownload en geinstalleerd over de 1.4 heen. Hij loopt, en mijn XP Dell is niet onderuit gegaan, dus het zal wel goed zijn: Firefox 1.5. Wel een aantal extensies moeten weggooien, en een paar anderen moeten upgraden, maar de belangrijkste plugins en helpertjes doen het.

Wat ik absoluut niet meer zou kunnen missen in Firefox zijn bijvoorbeeld de WebDeveloper, een hele gereedschapskist op zich, ColorZilla, MeasureIt, de 'View Source with', en dan maar kiezen, enzovoort, de tabs, FlashGot, en dan zal ik er nog een paar vergeten.

Meer goed nieuws vandaag, want mijn Mac staat klaar in Eindhoven, al is het wachten nog even op de 2 gieg geheugenmodule die apart besteld moest worden. Volgende week of zo eindelijk meer over de Mac, nu eerst even intensief aan de slag met Firefox 1.5 voor Windows.

Staalharde buikspieren?

Je zou onderhand denken dat Google een webcam bij ons in de kleedkamer heeft hangen!

Qua figuur en buikspieren is het bij ons veteranen softbalteam (in een grijs verleden stuk voor stuk honkballers met sixpacks) allang niet meer wat het ooit geweest is, maar hoe weten ze dat bij Google?

Het is een GoogleAd die iedere keer weer opduikt in onze GoogleGroup (de SuperSonjas): eentje voor een website waar je keiharde buikspieren kan bestellen . . .

Tagging is het toverwoord

Niet overal door mijn Nederlandse medejournaille serieus genomen, maar wie af en toe op internet is, ziet dat het hard gaat met burgerjournalistiek.

Niet overal door mijn Nederlandse medejournaille serieus genomen, maar wie af en toe op internet is, ziet dat het hard gaat met burgerjournalistiek.
Waar dan? Kijk eerst en altijd naar Amerika, want daar ontstaan dat soort dingen, om vervolgens via Engeland naar Europa over te waaien. En niet denken dat het, als het hier gearriveerd is, allemaal wel mee zal vallen, want het gaat nooit meer over, burgerjournalistiek.
U bromt: 'Die miljoenen weblogs stellen niks voor, slechts door de webmaster zelf regelmatig bezochte dagboeken, laatste postings geplaatst in 2001 of 2002'. Dat kan vaak kloppen, maar daar gaat het niet om. Het gaat om de initiatieven die wél slagen, waar het wél werkt, met vernietigende gevolgen voor de gevestigde media, of het nou om radio, televisie, tijdschrift of dagblad gaat.

De vraag is wat we ermee gaan doen, en de opties variëren van negeren tot samenwerken, of zelf beter doen. Terwijl uitgeverijen in Nederland werkgroepen oprichten, die ooit met aanbevelingen en analyses komen, bloeit op internet het ene na het andere initiatief. Ga naar Google en tik Scoopt, Spy Media, Flickr of Buzznet in.

Kijk, dat is nou georganiseerde burgerjournalistiek, en het gaat hárd. Scoopt is een online in- en verkoopbureau dat content, geproduceerd en aangeboden door amateurs, aan professionele afnemers levert. Spy Media is een digitale vismijn, die foto's, video, podcasts, teksten en commercials inkoopt, aanbiedt, veilt, slijt, doorjast, blogt, doorberekent, en, niet het onbelangrijkste, uitbetaalt.

Flickr en Buzznet zijn voorboden van wat komen gaat: de redacties van de toekomst. Tagging is het toverwoord. Via tagging zoeken redacteuren straks in een allesomvattende database naar verse content, gemaakt door amateurs én professionals, naar tekst én (bewegend) beeld. Op het moment dat er ergens iets aan de hand is, exploderen tags en aanbod. Het bieden kan beginnen. De eindredacteur van morgen is een inkoper op de afbeelding tekst en beeld.

Big fun in Big Church

Big fun in helping during the setup, the tables, the chairs, building the network, even bigger fun watching the whole kit and caboodle: 200 HP laptops running in a network in a medieval church (The Grote Kerk) in Breda, The Netherlands.

'Changing Borders in Cyberspace' was a huge succes. During peak hours at tuesday the network was a bit slow sometimes, but it stayed up all day, thanks to Robbert, Bas, Martin and Leo, who installed and configured the connection, the routers, the switches, 5000 meters cat5 cable, and the laptops.

Twohundred elder people did their last internet course in a series of five wednesday afternoons sessions. All of them received a certificate at the end of the course. The tutors were high school kids who volunteerd for the project.

Great pictures: with all those people sitting behond their tables in the church it looked like a Zweinstein session in a Harry Potter movie.

Anybody anywhere running a project like this in English speaking countries? We'd like to hear about it, maybe exchange ideas, or projectplans.

Young Learns Old

Big fun yesterday, bigger fun today: we've been building a 200 laptop network in a medieval church (The Grote Kerk) in Breda, The Netherlands.
Today it's 'Changing Borders in Cyberspace'. It's the closing session of a series of lessons during with elderly people ('Fifty Plussers' in Double Dutch :-) have been doing internet courses every wednesday afternoon for the last seven weekes. The tutors are high school pupils, who volunteered for the project.
With the laptops running, the waiting is for the grand opening, later today . . .
With 200 old pupils, 200 young teachers, a lot of guests and press, it looks like it's going to be a good party.
The project is called 'Young Learns Old' (Jong Leert Oud in Dutch). Check out their website.

Playing Google Base on the Grid

In real life - at least in summer - I'm playing second base in a friday night old geezers softball team. Now, almost winter - and like Snoopy I can only hope that my summers are not starting to look like winters, from a pitchers point of view - I'm playing Google Base.
I've uploaded, batch uploaded, and created a Google ftp-account. While doing all this because sooner or later I'll be writing about it over here, or in our newspaper, I'm starting to live the life of a Google Gridder more each day.

It worries me to see how about ninety-five percent of my colleagues probably seem to think that Google is a search engine - though that's only my guess, and that percentage might be even lower. Anyway, I'm pretty much sure about the fact that more than ninetyfive percent of those who do know that Google is a search engine, think that it's just that: a search engine.

Since I first read about Google while living for eight months in San Francisco, during my latest sabattical, (march 1999 - may 2000, US, Mexico, Canada, Western Samoa, Hawaii, New Caledonia, New Zealand, Australia, parts of Asia), I've always kept a keen interest in Google.
There a Google lovers, and Google haters, Google warners, and Google addicts. Official and unofficial Google Blogs and columnists like Bob Cringely are trying to analyze and predict what Google is doing.

Like Bob X this week: a fascinating story about another secret box Google is building: Google Mart. (Sam Walton Taught Google More About How to Dominate the Internet Than Microsoft Ever Did).

Cringely: There, in a secret area off-limits even to regular GoogleFolk, is a shipping container. But it isn't just any shipping container. This shipping container is a prototype data center. Google hired a pair of very bright industrial designers to figure out how to cram the greatest number of CPUs, the most storage, memory and power support into a 20- or 40-foot box. We're talking about 5000 Opteron processors and 3.5 petabytes of disk storage that can be dropped-off overnight by a tractor-trailer rig. The idea is to plant one of these puppies anywhere Google owns access to fiber, basically turning the entire Internet into a giant processing and storage grid.

According to Cringely - read him always, by cripes!- it's game over for the competition, and he's going to write more about it next week. Feed his feed to your feeder!

Now do I like or dislike what Google is doing? Should we be worried about the fact that most journalists and governments are not interested - yet - in what Google is doing, do not know or care, while Google keeps on building the Grid?

We don't know yet, while Google keeps on building it's digital Babylon, so as the Grid grows, I'll play my Google base. I can always change teams - if there are any other teams left in 2014.

To be honest: right now I haven't got a clue what Google Base could do for me, but I'm playing anyway.

Five or six Google things do work for me: of course the search engine, where it all began with. Perfect GoogleMail, alsways fast, up, working, so much better than my bosses Outlook exchange servers, a constantly pain in the ass. GoogleGroups, set up as an experiment for the communication for my softballteam, works perfect. GoogleAdsense of course, wich will never make me rich, but the monthly revenues top my Verio HP Unix 11i 3000 hosting plan bills, wich is good enough for now.

Signed up for the Adsense program came the Google SiteSearch Box, wich works so much faster than the Movable Type search script, that I've stripped MT search from my MT installation. If you search something on my blog, Google will find it for you, and one of the things I haven't got time for so far to check out is the Google Blog Search. No more trackback attacks, no internal search, have dramatically improved the performance of the blog. Google Earth, because it is so much fun, an addicting application in itself, and only try to imagine how that will work in another ten years!

Thinking and speaking about performance and stabilty, trackbacks, comment spam, Movable Type and Google; I could strip the comment system from Movable Type, and use GoogleGroups as a standalone comment system.

It could be done in a minute or so.

All you have to do is kill the mt-comment.cgi, and/or change a few lines in the mt-config. Second step is to replace the . . . with a link to the GoogleGroups account that you've created.

Set the access settings and the posting and delivery settings wide open (or apply any rules if you like) and there you go: all comments stay far away from your server, as well as comment spam. If comment spammers are starting to trying to flood your GoogleGroups, it's Google who will take care of counter attacks.

Or, maybe create a Blogger account (owned by Google), and use that as a comment base for your Movable Type installation.

Mmmm, I'll think about that one. My time is up for today, gotta do some real life renovations. In the meantime I'll keep thinking about the Grid.